Syberyjska

 

Kot syberyjski jest kotem muskularnym i silnym, ale trochę mniejszym od swoich amerykańskich "kuzynów".

Kocury zdecydowanie są większe od kotek.

Koty te rosną powoli i pełne wymiary osiągają nawet po pięciu latach.

Waga kotek dochodzi do 3 kilogramów, kocurów do 4-5, ale zdarzają się okazy kocurów osiągających do 7-8 kilogramów.

Ciało kota syberyjskiego jest lekko wydłużone, mocnej budowy z dużymi łapami i charakterystycznymi kępkami włosów między palcami.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Głowa okrągława z wydatnymi policzkami i mocnymi kośćmi policzkowymi.

Szczęka zaokrąglona. Nos długi, lekko wypukły ale bez zagłębienia u nasady.

Mocne czoło harmonizuje z kształtem głowy.

Duże, owalne oczy są lekko skośnie ustawione i szeroko rozstawione.

Porównując sybiraki z innymi, podobnymi rasami, daje się zauważyć, że koty Maine Coon są bardziej zwarte i kanciaste, a koty norweskie smuklejsze i dłuższe.​Barwa oczu powinna być jednolita i najczęściej bywa zielona lub bursztynowa.

Pochylone do przodu, lekko wypukłe i szeroko rozstawione uszy są średniej wielkości.

Wierzchołki uszu powinny być zaokrąglone i bardzo często zakończone są pędzelkami dłuższych włosów.​Kot syberyjski posiada futro typowe dla wszystkich kotów leśnych.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Półdługie włosy okrywowe są mocne i delikatnie przylegają do ciała.

Podszycie gęste i miękkie dodaje kotu puszystości i miękkości w dotyku.

Takie futro umożliwia tym kotom przebywanie w zimnym, ostrym klimacie.

Charakterystyczne dla tej rasy są puchate "portki" na tylnych łapkach, obfity "śliniak" na piersi i gęsto owłosiony długi ogon

. Na karku i barkach futro może być trochę krótsze, ale na grzbiecie jest bardzo obfite i mocne.​

Kot syberyjski posiada umaszczenie podobne do kotów Maine Coon i norweskich leśnych.

Najczęściej spotyka się je w naturalnym ubarwieniu agouti we wszystkich odmianach pręgowania, szylkretowe oraz kolorach czarnym, rudym, niebieskim, kremowym, srebrzystym itp. Tak jak i inne koty leśne, spotyka się sybiraki z dużym udziałem koloru białego. Niedopuszczalne są umaszczenia charakterystyczne dla kotów z oznaczeniami. Kotów syberyjskich, jako jednej z niewielu ras naturalnych, nie wolno krzyżować z żadną inną rasą.​W roku 1991, zarówno w Europie jak i Ameryce, zarejestrowano kota syberyjskiego jako nową, na razie eksperymentalną i nieznaną szerzej rasę, przy okazji skreślając przydomek "leśny", jaki w pierwszej chwili stanowił część nazwy rasy. Pierwszą organizacją, która dopuściła je do zdobywania tytułów czempiona i uznała jako "pełnoprawną" rasę była amerykańska TICA i zrobiła to 1 maja 1997 r.). FIFe uczyniła to samo w styczniu 1998 roku i mamy już w kraju kilka kotów z tytułami czempionów.​Ze względu na specyficzną okrywę włosową, według zapewnień amerykańskich alergików, koty syberyjskie mogą przebywać w mieszkaniach osób o skłonnościach alergicznych. "Sybiraki", mimo dzikiego wyglądu, są miłe, towarzyskie i szybko przywiązują się do swoich właścicieli. "Sybiraki" są ruchliwe, skłonne do zabaw i gonitw, uwielbiają wskakiwać na wysokie półki w regałach, czy nawet na szafy.KOT SYBERYJSKI